تکی و تجمعی پیچیدن پرتقال (Citrus sinensis (L.) Osbeck) "والنسیا" در انواع ورقه های جمع شونده گرمایی پلی اتیلن سبک (LDPE)، پلی اتیلن سنگین (HDPE)، پلی پروپیلن آرایش یافته (OPP) و پلی واینیل کلرید (PVC) تا مدت 4 ماه با سردخانه مقایسه گردیدند. تکی و تجمعی پیچیدن میوه ها با ورقه های LDPE،HDPE  و OPP در شرایط انبار معمولی 49-64.6%RH)، (20.7-33°C وقتی با میوه های بسته بندی نشده انبار سرد 80-85%RH)، (5°C مقایسه گردیدند، کاهش وزن و بازار پسندی آن ها تا ماه اول به هم شبیه بود؛ اما ورقه PVC چنین اثری نداشت. درصد آب پوست میوه های تکی و تجمعی پیچیده شده با ورقه های LDPE و HDPE همانند میوه های بسته بندی نشده انبار سرد حفظ گردید، اما نرم تر بودند. صرفنظر از ضخامت ورقه ها، در هر دو روش بسته بندی، ورقه های LDPE، HDPE،OPP  و PVC به ترتیب به مقدارهای بیشتر و کمتر از کاهش وزن میوه جلوگیری کردند. همچنین، احتمال نفوذ پذیری ورقه ها نسبت به بخار آب علاوه بر ترکیب شیمیایی ورقه ها تحت تاثیر ضخامت ورقه ها نیز قرار می گیرد. میوه های تجمعی پیچیده شده در انبار سرد، و تا 2 ماه در انبار معمولی کاهش وزن بیشتری نسبت به تکی پیچیده شده داشتند. اختلاف معنی داری بین بسته بندی تکی و تجمعی میوه ها از نظر درصد آب پوست و سفتی پیدا نشد. اثر مفید بسته بندی تجمعی به دلیل ایجاد لایه فضای اشباع از آب در اطراف میوه های تجمعی بود. مشاهده گردید که روش تجمعی پیچیدن مانند تکی پیچیدن تازگی میوه ها را حفظ می نماید.

تولید بذر یکی از کلیدی ترین عوامل در تجدید حیات دانه زاد گیاهان ودرختان است و در امر احیاء، توسعه جنگل ها، جنگل کاری ها و مخصوصا تولید نهال در نهالستانها کاربرد فراوان دارد. بنابراین انتخاب بذرهای با کیفیت و رسیده و دارای شکل فیزیکی مناسب، اهمیت زیادی دارد. این تحقیق با هدف بررسی تاثیر عامل ارتفاع از سطح دریا بر خصوصیات فیزیکی بذر بنه در ذخیره گاه سوستان که یکی از چهار ذخیره گاه بنه در استان آذربایجان غربی است به اجرا در آمد. ذخیره گاه مورد نظر به 4 کلاسه ارتفاعی شامل 1515، 1615، 1715و 1815 متر ارتفاع از سطح دریا تقسیم شد. همچنین مساحت ذخیره گاه در جهت افزایش ارتفاع به قطعات نمونه یک هکتاری (100متر *100متر) تقسیم شده و در هر قطعه نمونه تعداد سه پایه بذرده شامل قطورترین، کم قطر ترین و یک قطر میانه انتخاب شد (عامل شیب، جهت و خاک یکسان سازی شد) در مجموع تعداد 60 درخت انتخاب و از هر پایه تعداد 5 خوشه بطور تصادفی در جهات شمالی، جنوبی، شرقی، غربی و مرکز تاج جمع آوری و مشخصه های فیزیکی بذرشامل: طول خوشه، تعداد میوه در خوشه، طول میوه، عرض میوه، وزن میوه، وزن دانه و درصد پوکی بذر در هر طبقه ارتفاعی بررسی شد. داده ها به کمک نرم افزارهای Excel وSPSS آنالیز و مقایسه میانگین ها و تجزیه واریانس به کمک آزمونF و آزمون مقایسه ای چندگانه دانکن و آزمون کروسکال-والیس انجام شد. نتایج نشان داد همه صفات به جز درصد پوکی بذر، در ارتفاعات مختلف از سطح دریا دارای پایینترین مقدار بود.

به منظور بررسی اثرات کاربایل، نفتالن استیک اسید (NAA) و تو، فور - دی (2,4-D) بر وزن و اندازه میوه سیب رقم ’گلدن دلیسش‘ آزمایشی در سال 1371 در ایستگاه تحقیقاتی خلعت پوشان وابسته به دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز اجرا شد. مواد شیمیایی مورد استفاده عبارت بودند از: کاربایل 85% (سوین) در سه غلظت 0، 300 و 600 میلی گرم در لیتر، NAA با دو غلظت 0 و 15 میلی گرم در لیتر و 2,4-D با دو غلظت 0 و 15 میلی گرم در لیتر. اثرات کاربرد این مواد در دو زمان 5 روز و 25 روز پس از گلدهی کامل (FB+25 , FB+5) در یک آزمایش فاکتوریل با طرح پایه کاملا تصادفی در چهار تکرار مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج آزمایش نشان می دهد که کاربایل و NAA در افزایش وزن و اندازه میوه ها موثر بوده و 2,4-D دارای اثر معکوس و یا خنثی می باشد. کاربایل با غلظت 600 میلی گرم در لیتر در زمان 5 روز پس از گلدهی کامل نتیجه رضایت بخشی داده به طوری که وزن و اندازه میوه ها را به ترتیب 113.8 گرم و 70.92 میلی متر افزایش شده است (22.97 گرم و 69.18 میلی متر). کاربایل با غلظت 600 میلی گرم در لیتر و NAA با غلظت 15 میلی گرم در لیتر موجب کاهش تعداد بیش از حد میوه ها و در نتیجه افزایش وزن و اندازه آن ها شد (به ترتیب 114.7 گرم و 72.69 میلی متر). مواد شیمیایی مورد استفاده تاثیر چندانی بر درصد مواد جامد محلول میوه ها نداشته است. با این وجود، استفاده از کاربایل 85% با غلظت 600 میلی گرم در لیتر در زمان 5 روز پس از گلدهی کامل قند میوه ها را به میزان ناچیز (در حدود 1%) نسبت به شاهد افزایش داد.

در این تحقیق محلولپاشی با سولفات روی در بهار 1389 روی پرتقال رقم تامسون در باغ تحقیقاتی در گرگان انجام گرفته است. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی اجرا شد که در آن از سه سطح سولفات روی (2، 4 و 6 گرم در لیتر) و شاهد استفاده شد. محلول پاشی در بهار قبل از باز شدن جوانه های گل انجام گرفت. نتایج نشان میدهد که تیمار با غلظت 4 میلی گرم در لیتر سولفات روی بیشترین میزان وزن میوه و تعداد میوه در درخت و بیشترین تاثیر را بر افزایش غلظت نیتروژن، فسفر و پتاسیم دربرگ در مقایسه با شاهد داشته است. همچنین همبستگی مثبت و معنی داری بین میزان روی و آهن با محلول پاشی سولفات روی به دست آمده است. اختلاف معنی داری بین مقدار غلظت موثره سولفات روی در تمامی تیمارها مشاهده گردید. در نهایت تیمارهای سولفات روی موجب افزایش عملکرد شد.

حمل و نقل نامناسب محصولات کشاورزی باعث ایجاد آسیب های مکانیکی بر روی آن ها می شود. شکل آسیب بستگی به خواص فیزیکی و مکانیکی محصول و نوع بار وارد شده. ارتعاشات ایجاد شده هنگام حمل و نقل باعث تکان خوردن محصول و برخورد آن با سطوح اجزا ماشین حمل کننده و دیگر قسمت ها می شود و در نتیجه باعث تغییر شکل بافت های آن و ایجاد صدمه می گردد. در این مطالعه اثرات فرکانس ارتعاش (5، 7.5، 10 و 12.5 Hz)، زمان ارتعاش (15 و 30 دقیقه) و موقعیت قرارگیری داخل مخزن (پایین، وسط و بالا) در شتاب ثابت 0.7 g بر روی میزان صدمات وارد شده به میوه زردآلو مورد مطالعه قرار گرفت. ابتدا یک دستگاه شبیه ساز ارتعاشات در آزمایشگاه طراحی و ساخته شد و با استفاده از آن ارتعاشات حمل و نقل بر روی میوه ها شبیه سازی و اثر پارامترهای مختلف بر روی میزان صدمات بررسی شد. میزان صدمه بر مبنای اختلاف بین میزان کاهش وزن میوه های ارتعاش داده شده با تیمارهای شاهد، برحسب درصد در نظر گرفته شد. نتایج آنالیز داده ها نشان داد که اثرات فرکانس ارتعاش، زمان ارتعاش و موقعیت قرارگیری محصول داخل مخزن، که به عنوان منابع تغییرات در نظر گرفته شدند، در سطح یک درصد بر روی میزان صدمات معنی دار است. ارتعاشات با فرکانس Hz 10 و مدت زمان 30 دقیقه بیشترین صدمات را وارد کرده بودند. میزان صدمات وارده به میوه های واقع در لایه های بالایی مخزن به طور معنی داری بیشتر از لایه های وسطی و زیرین بود.

پکان (Carya illinoinensis) یا گردوی گرمسیری، با ارزش غذایی بالا، از جمله میوه های خشک است که در مناطق نیمه گرمسیری کشور قابل کشت می باشد. با هدف دستیابی به ژنوتیپ های پرمحصول و سازگار پکان، 50 اصله درخت بذری بارده پکان، که 50 سال پیش کشت شده اند، در شرایط آب و هوایی سال های 1398 تا 1400 دزفول در استان خوزستان مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد ژنوتیپ های P200-7 و P200-8 به ترتیب با 3/14 و 2/4 گرم درشت ترین و ریزترین میوه را داشتند. ژنوتیپ P220-2-1 بیشترین و ژنوتیپ های P200-9 و P220-2-5 به ترتیب کمترین درصد میوه های پوک را داشتند. مغز در ژنوتیپ های P200-1 و P200-10 به سهولت جدا می شد در صورتیکه در ژنوتیپ های P200-3 و P200-31 جدا شدن مغز بسیار سخت بود. ژنوتیپپ های P200-1 و P220-2-5 زودرس ترین و ژنوتیپ P200-23 دیررس ترین بودند. بالاترین شاخص عملکرد را ژنوتیپ های P200-23، P220-1-1 و P200-9 به ترتیب با 65، 49 و 39 گرم بر سانتی متر مربع سطح مقطع تنه داشتند. نتایج ارزیابی تحمل به تنش گرمای ژنوتیپ های مختلف پکان مورد ارزیابی نشان داد که 40 تا 70 درصد سرشاخه های همه ژنوتیپ ها در تابستان 1400 با 430 ساعت دمای بیش از 45 درجه سانتی-گراد دچار خشکیدگی شدند. درصورتی که سرشاخه های ژنوتیپ P200-23 آسیب ندیدند. همچنین نتایج نشان داد درصد خسارت تنش گرما با شاخص عملکرد میوه (r = 0. 311*) و رنگ مغز (r = 0. 323*) همبستگی مثبت معنی دار داشت. بین ضخامت پوست و سهولت جدا شدن مغز همبستگی مثبت بسیار معنی دار (r =-0. 597**) مشاهده شد. همچنین همبستگی بین میانگین وزن میوه با طول میوه (r = 0. 386**) و عرض میوه (r = 0. 440**) مثبت بسیار معنی دار بود. در تجزیه به عامل ها، طول میوه، ضخامت پوسته، درصد پوکی، وزن میوه، عملکرد و درصد خسارت تنش گرما مجموعا 67 درصد از کل واریانس را به خود اختصاص دادند. در نهایت ژنوتیپ P200-23 با عملکرد بالا، مغز با رنگ طلایی روشن و تحمل بسیار بالا در برابر تنش گرما و همچنین ژنوتیپ P220-1-1 با عملکرد بالا و درصد پوکی پایین به عنوان ژنوتیپ های امید بخش پکان برای بررسی های تکمیلی در آینده شناسایی شدند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.